Góðum mönnum gefin var

sú glögga eftirtekt.

Að finna líka fegurð þar,

sem flest er hversdagslegt.

(J.K.)

Jóhanna Kristjánsdóttir frá Kirkjubóli

Elsku Þorsteinn.

Við munum eftir þegar við hittum þig fyrst. Þú varst fengin til að fást við þennan umdeilda bekk sem hafði gert öðrum kennurum erfitt fyrir en þú varst staðráðinn í að breyta okkur í þann frábæra bekk sem þú sást í okkur. Það eru margar sögur sem koma upp í hugann þegar við sitjum hér saman að rifja upp gamla tímann með þér og vekja þær upp mikinn hlátur en erfitt er að velja aðeins nokkrar sögur til að segja. Við munum þegar þú tókst arabastökkið inn í stofunni, þú varst að monta þig yfir því að hafa oft tekið arabastökk þegar þú varst yngri og til að sanna mál þitt gerðir þú þér lítið fyrir og stökkst upp og svörtu klossarnir flugu um alla stofuna. Það var einstaklega gaman að mana þig upp í hluti, af því að þú tókst áskorun alltaf vel.

Við strákarnir munum eftir þegar þú bauðst okkur í jeppaferð og pulsur á bæjarins bestu af því að stelpurnar voru í annari ferð. En þú lagðir líka mikið upp úr því við okkur strákana að koma vel fram við stelpurnar.

Í 7. bekk tókum við þátt í stuttmyndakeppni, þú fórst með okkur í strætó niður í bæ og á leiðinni varst þú alltaf að minna okkur á að hafa ekki of miklar væntingar en þegar við lentum í þriðja sæti varst þú einna stoltastur.

Þú færðir námsefnið að raunveruleikanum og þar með kenndir þú okkur ekki bara námsefnið heldur líka hvernig við áttum að lifa lífinu.

Þú hafðir endalausa trú á okkur öllum og varst viss um að við myndum ná langt í lífinu. Þvílík þolinmæði sem þú hafðir og alltaf sástu eitthvað gott í öllum.

Við minnumst þín með gleði í hjarta og trú þín á okkur mun hvetja okkur áfram um ókomin ár.

Þitt starf var farsælt, hönd þín hlý

og hógvær göfgi svipnum í.

Þitt orð var heilt, þitt hjarta milt

og hugardjúpið bjart og stillt.

 (Höf. ók.)

Við söknum þín,

árgangur ’87 úr Klébergsskóla